Tagarchief: onwetendheid

Er is nog wel wat werk aan de winkel

Nog te vaak valt mijn onwetende medemens terug op het inroepen van ‘autisme’ als zijnde een oorzaak van waarom er een verschil in mening ontstaat.

Afgelopen vrijdag. Ik leg de laatste hand aan de voorbereiding van de thuislezing. Ondertussen werkt mijn persoonlijke assistent even hard mee om de thuislezing tot een succes te maken. Hij hecht er belang aan dat ook de details goed zijn ingevuld en gaat daarom even aan de slag om de voortuin te fatsoeneren.
Ik overloop mijn presentatie bij het open raam. Op die manier ben ik eventueel standby mochten er van mijn persoonlijk assistent vragen komen. Plots ruik ik iets chemisch en al snel maakt een knagende hoofdpijn en een dichte keel zich meester van me. Mijn focus zakt en ik ga even een kijkje nemen.

Ik zie het volgende tafereel: mijn assistent, Carl, die me wenkt en mijn buurvrouw op mijn tuinpad die wat vernevelt over haar struiken. Ik loop het gezelschap tegemoet. Carl vraag me, enigszins overweldigd, hoe het nu verder moet. Want wat doe je in zo een geval? Je weet dat je allergisch kan zijn aan dat soort producten en tegelijkertijd sta je in de voortuin met iemand die er niet hoort, terwijl het ook niet jouw voortuin is. Kan je daar dan wel wat van zeggen? Ik vraag aan de buurvrouw met welk product ze de planten bespuit want het heeft een bijzondere geur. “Ja, zeg”, antwoordt ze op haar typische zangerige nasale toon, draait zich om en gaat gewoon door met sproeien. “Mag ik je vragen, I**se, om alsjeblief ook rekening te houden met het feit dat Carl en ik allergisch zijn aan verschillende dingen en aangezien ik nu al keelpijn heb, denk ik dat die spray toch wat risico kan inhouden”, zeg ik.
“Ik heb wormpjes[1] in mijn buxus en dat is veel erger”, snauwt ze.
Mijn vraag of ze nu werkelijk meende dat haar buxussen boven de gezondheid van een mens gingen, werd door mijn buurvrouw ontvangen op een ‘Ja-ha-a.’ en weer sprayde ze rustig verder.
Ik vroeg haar of ze besefte welke proporties de gevolgen van een allergische reactie kunnen veroorzaken en gaf een voorbeeld van een situatie van Carl die met een spoed bezoek aan de dokter eindigde.
Ze haalde haar schouders op en ging gewoon door. Daarop vroeg ik haar om met de verdelgingsactie te stoppen en er op zijn minst wat tijd tussen te laten, zodat iedereen de kans kreeg om op zijn plooi te komen.
Door mijn tuin klonk plots: “Ach, pff, dat is gezellig zo twee autisten bij elkaar. Zielig hoor als jullie dat niet snappen dat die wormpjes weg moeten of mijn buxus[2] gaat eraan.”

Aangezien ik sta voor het op een evenwaardige manier behandelen van mijn (autistische) medemens, verbind ik me er wél toe om te expliciteren waarom iets voor mij belangrijk is. Ik vroeg haar daarom Carl en mezelf liever niet weg te zetten als domme autisten en vroeg haar meteen ook mijn voortuin te verlaten.
Ik geef toe dat mijn timing misschien niet zo goed gekozen was maar ik voelde me wel verplicht om het toch uit te spreken. Ik wil in dialoog blijven met de ander zodat ook mijn onwetende medemens kan leren dat ieder mens goeie redenen heeft waarom hij iets vraagt. Ik wil die dialoog blijven aangaan zodat ik ook kan leren wat er in die ander omgaat. Ik wil graag in gesprek blijven en een midden vinden.

Ze wierp een blok op door het gebruik van het woord ‘autist’ in een situatie die niks te maken had met autisme, maar vooral met goed fatsoen. In het moment dat zij dit woord in de mond nam, bleek voor haar alle bereidheid tot luisteren vervlogen te zijn, en dit maakte mij als gevolg hiervan monddood.

As well as awareness starts with the willingness to listen, so does equaity start with being aware of the differences.

[1] Bij nadere inspectie blijken dit rupsen van de spinselmot te zijn.

[2] Haar precieze woorden: ‘Gezellig. Triestig zo twee autisten hier die niet snappen dat ik wormkes heb en dat die mijn buxussen kapot doen.