Tagarchief: Fidget spinners

Over denken en spinnen

Gisteren mocht ik genieten van hoe een jonge kerel zijn oma leerde Fidget Spinnen. Een prachtig schouwspel waarbij de motorische handigheid van het gebruik van duimen, wijsvingers en middenvinger het verschil tussen de ervaren gebruiker en de novice benadrukte.

De deskundige stap-voor-stap instructies van de jonge kerel leidden bij oma helaas niet tot een aanhoudend slepende klank van de draaibewegingen van zo een spinner, maar tot meerdere scherpen knallen van het mentale instrument op de tegelvloer.
Wat voor de ene ontspannend was, werd voor de ander al gauw een bron van frustratie.
Wat ik zag was een mooie kans om in dialoog te gaan over de voor- en de nadelen van zo een ding. De jongeling gebruikt het in de klas om zich beter te kunnen concentreren. Op de bus, of zoals hier in de wachtkamer, deed het dienst om te ‘ontstressen’, vertelde hij. Toen ik doorvroeg, bleek het om hetzelfde onderliggend mechanisme te gaan: hyperfocus zoeken om dan de buitenwereld buiten te houden. Hij gaf ook aan zo zijn sociale angst beter te kunnen kanaliseren. Alle angst werd in het ding gestopt. Waar kennen we dat van? Mindfulness, zei u?
Inderdaad. Ook daar gaat een identiek mechanisme aan vooraf: focus op het hier en nu of een gedachte. Objectiveren als het ware. Je maakt iets tot voorwerp van je focus.

IMG_0140

De media staan ondertussen bol van de discussie over de Fidget Spinners. Men bericht over ware gevechten om die dingen, scholen die het kleinood bannen uit de klassen, over hoe men de rechten van bepaalde doelgroepen als mensen met autisme of ADHD ondermijnt en ook over hoe het prutsobject gehypet werd.
Allemaal waar. Maar zo verging het ook mindfulness. Iets wat ooit deel was van een spirituele traditie, werd door een slimme marketeer eruit gelicht en losgeweekt van zijn context. Het werd als het ware geobjectiveerd en tot voorwerp of product gemaakt.
Ook bij deze techniek zien we hoe bepaalde doelgroepen aangesproken werden. Vooral bij de doelgroep rondom autisme komt dit duidelijk naar voren. Het gaat hierbij zelf zo ver dat mens hele trainingen opzet om mindfull te leven, mindfulnesstrainer te worden. Dit alles wordt dan gestaafd door getuigenissen van autistische personen en er worden zelf hele effectonderzoeken uitgevoerd.
Precies om deze redenen, de investering die we er met zijn allen in stopten, maken ook dat Mindfulness – en ik heb bijna neiging om hier een ® achter te zetten – een langer leven beschoren is dan de Fidget Spinner en de Beyblades, de Pokemonkaart enz.

Dit alles kwam ook ter sprake met de jongeman en zijn oma. Oma was duidelijk gevoeliger voor de financiële kant van het speelgoed dan de knul. Ik vertelde hem dat ik ook ‘fidget’, frunnik dus. Als jongere pluisde ik de binnenzakken van menig jas of spijkerbroek uit. Ik zag oma ondertussen met haar ring draaien. ‘Wat maakt dat u nu aan uw ring draait, mevrouw?’ Oma werd er zich op dat ogenblik pas van bewust. ‘Omdat ik dan beter naar kan volgen en… ja… het is een gewoonte, hé. Een mens is bezig als ‘em moet wachten.’
Precies. Daar gaat het nu om. We prutsen wat af in ons leven. Alle doelgroepen. Of het nu nagelbijten, broekpluizen, ringdraaien, doodlen of fidgetspinnen is. De mens frunnikt.

De jonge kerel voegde er aan toe dat zijn gadget hem inderdaad hielp en tot mijn genoegen mocht ik vaststellen dat zijn leerkracht ook ‘fidgetten’ toeliet in de klas. Bij navraag bleek dat niet iedereen zo een ding gebruikte, maar dat sommige leerlingen ook gebruik maakten van een soort van plastic kwasten om aan te prutsen.
Het gesprek ontspon zich verder over hoe er vast minder afgepluisde balpennen in zijn klas te zien waren, over hoe het prutsgereedschap waarvan we ons bedienen ook verschuift en er gewenning optreedt, wat hij kan doen als het verschuift en waar hij mogelijke alternatieven kan vinden en zelfs zelf maken.
Onder goedkeurend geknikt van oma en een occasionele gniffel liet ik het gezelschap in de wachtkamer achter met hopelijk nieuwe ideeën en gedachtenspinsels.